این قافله عمر عجب می گذرد

ghafele

من نمیدونم چرا ما آدما (منظورم به شما نیست، خودم رو عرض میکنم) چرا بهترین سرمایه زندگیمون رو با تباهی و بدون توجه از دست میدیم. سرمایه که هیچ وقت قابل بازگشت نیست.
عمر سرمایه اصلی هر انسانیست، عمری که حتی نمیتونی یک ثانیه از اون رو به عقب برگردونی.
عمر تنها سرمایه است که می تواند اسم ما رو زنده نگه داره و به عبارتی میتونه باعث سعادت ابدی ما بشه.
چرا به گذر عمر خودمون توجه نمیکنیم!؟
چرا متوجه ناپایداری این لحظات زندگیمون، این روز و شب ها که داره از عمرمون میگذره نیستیم!؟
به قول معروف عمر برف است و آفتاب تموز،اگه دقت کنیم می بینیم که لحظه به لحظه از این سرمایه ما کم میشه و این تنها سرمایه ماست و ما متوجه اون نیستیم.
هیچ وقت دقت نمیکنیم که این سرمایه رو کجا مصرف میکنیم و چجوری مصرف میکنیم.
لازمه کمی به مرگ فکر کنیم، به لحظه خروج روح از بدن، ملاقات جناب ملک الموت لحظه ای که برای تک تک ما انسان ها پیش میاد.
به نظر من فکر در رابطه با عمر و چگونگی گذراندن عمر واقعاً لازم و ضروریه. فکر در رابطه با اینکه وقتی از این دنیا رفتیم از ما چی باقی خواهد موند، یه اسم خوب و کلی دعا و یا یه اسم بعد با کلی لعنت و نفرین.
خیام در رابطه با این سرمایه ابدی می فرماید: این قافله عمر عجب می گذرد، دریاب دمی که با طرب می گذرد.
شاید توضیح بیشتر این بحث پر حرفی باشه، فقط تنها کاری که میشه کرد فکر، فکر و فکره.
عرضم تمام

۵ ديدگاه براي “این قافله عمر عجب می گذرد

  1. علی عزتی گفته است:

    اگر چه یک نفس بودیم و مردیم
    چه باک آن یک نفس را غم نخوردیم
    به ما دادند کالای وجودی
    که برداریم از این سرمایه سودی
    پروین اعتصامی

  2. سیاوش گفته است:

    یادگاری که در این گنبد دوار بماند!

  3. یه دیوونه! گفته است:

    جالب بود
    استفاده بردیم

  4. رضا گفته است:

    این قافله عمر با سرعت نور می گذرد
    به کجا چنین شتابان

  5. کامران گفته است:

    به نظر من چون این سرمایه رو راحت و بدون دردسر به دست آوردیم هیچ توجه ای در حفظ و نگهداریش نمیکنیم.

    والسلام – شد تمام

دیدگاه ها بسته اند.